loader

urzad-gminy-solec

ministerstwo-edukacji-narodowej

mazowiecki-kurator-oswiaty

centralna-komisja-egzaminacyjna

okregowa-komisja-egzaminacyjna

zss-pawlowice

zsp-solec

stowarzyszenie-przyjaciol-solca   twoje-radio-lipsko

O Solcu

dom-z-podcieniami-gok

Dom z podcieniami - GOK


kosciol-farny

Kościół Farny


kosciol-farny-dzwonnica

Kościół Farny, dzwonnica


klasztor

Klasztor


plebania

Plebania


ratusz-siedziba-ug

"Ratusz" - siedziba UG


szkola-srednia

Szkoła Średnia




Gmina Solec nad Wisłą leży na południowo-wschodnim krańcu województwa mazowieckiego w południowo-wschodniej części powiatu lipskiego, nad Wisłą, w dorzeczu Kamiennej i Krępianki. Od północy graniczy z gminą Chotcza, od południa z gminą Tarłów należącą do województwa świętokrzyskiego, od zachodu z gminą Lipsko. Wschodnią granicę gminy stanowi Wisła, która jest jednocześnie granicą z województwem lubelskim. Siedziba gminy - Solec nad Wisłą leży na wysokiej skarpie, skąd rozpościera się niezapomniany widok na unikalną w skali europejskiej dolinę rzeki Wisły.

W Solcu główną atrakcją są zespoły krajobrazowe, obiekty historyczne. Jest tu dziedzictwo kulturowe, które w trakcie spacerów dostrzeże swym okiem mile widziany przybysz. Zabytki, pomniki architektury to ślady przeszłości, które wiążą się ze wzrostem zainteresowań tury­stów losami miejscowości, umiłowaniem do malowniczych pejzaży, gdzie obserwujemy zwolnione tempo życia - czynniki te są swoistym balsamem na zagonionych mieszkańców mniejszych i większych aglomeracji miejskich. To wprost wymarzone miejsce do dłuższych pobytów dla miłośników sztuki, ludzi kultury, fotografików, artystów malarzy, którzy odnajdą tu odpowiednie warunki do pracy twórczej a aktywny wypoczynek idzie w parze z zainteresowaniem dziedzictwem kulturowym regionu. Zakątek ten upodobali sobie szczególnie malarze i fotograficy. W okresie letnim odbywają się tu warsztaty twórcze z udziałem artystów plastyków i fotografików krajowych i zagranicznych, utrwalających piękno okolicy na płótnach i kliszach. Dla ludzi znużonych przebywaniem w zatłoczonych, pełnych hałasu miastach bliskość i kontakt z przyrodą, błoga cisza, zdrowe środowisko i czyste powietrze pozwoli na regenerację sił do dalszej pracy, dostarczy niezapomnianych przeżyć.

o-solcu01

Historia samego Solca jest bardzo bogata i sięga VIII i IX wieku. Najstarszy dokument dotyczący Solca pochodzący z 1136 roku informuje, że gród solecki stanowił uposażenie arcybiskupa gnieźnieńskiego. W wieku XIII przeszedł w ręce bożogrobowców miechowskich, wykupiony w 1325 roku przez Władysława Łokietka. Od tego czasu aż do 1538 roku Solec był siedzibą królów. Za czasów Kazimierza Wielkiego miała miejsce lokalizacja miasta, jego rozplanowanie i budowa gotyckiego zamku, o którym informuje Janko z Czarnkowa, a następnie Jan Długosz. Solec aż do końca XVIII wieku był przede wszystkim składem i portem przeładunkowym zboża, płynącego głównie z folwarku starostwa soleckiego, majątków cystersów wąchockich, świętokrzyskich bernardynów i iłżeckiego klucza biskupów krakowskich. W 1412 roku Władysław Jagiełło nadał Solczanom prawo hurtowej i detalicznej sprzedaży soli.

o-solcu02o-solcu03

Zamek solecki, usytuowany na wysokiej skarpie pradoliny Wisły, oddzielony od Solca głębokim wąwozem strzegł nie opasanego murami miasta, przepraw wiślanych oraz komory celnej w pobliskim Kamieniu. Na początku XVIII wieku Starosta Solecki Krzysztof Zbaraski przebudował zamek wprowadzając bastiony jako podstawowe wzmocnienie obronne. Była to jedna z pierwszych tego typu budowli na ziemiach polskich.

W latach 1656-1657 miasto złupiły wojska Karola Gustawa i Rakoczego. Około 1780 roku zamek został częściowo odbudowany przez Starostę Soleckiego Ignacego Przebendowskiego. Obecnie z byłej siedziby królów i starostów pozostały urokliwe ruiny, z których roztacza się piękny widok na dorzecze Wisły wraz z jej rozlewiskami. W Solcu znajdują się cztery kościoły.

Murowany kościół pw. Najświętszej Marii Panny wystawiony został w XIV wieku przez Kazimierza Wielkiego, a przebudowany na przełomie XVI-XVII w. W 1604 r. był konsekrowany a restaurowany w 1825 i 1917 roku. Ma charakter budowli późnorenesansowej. Bardzo bogaty wystrój barokowych wnętrz pochodzi z XVII - XVIII w. Na uwagę zasługują sklepienia ze sztukateriami, żelazne średniowieczne okucia drzwiowe oraz późnorenesansowy ołtarz z XVII w.

Kościół i dawny klasztor oo. Reformatorów wzniesiony został w 1626 r. z fundacji Krzysztofa Zbaraskiego. Był wielokrotnie restaurowany m. in. po pożarze w 1876 r. Kościół pod wezwaniem Św. Stanisława Biskupa reprezentuje wczesny barok. Orientowany ołtarz główny został wykonany z piaskowca, z herbami Zbaraskich i obrazem Św. Stanisława Biskupa z Piotrawinem. Dziedziniec prostokątny jest obwiedziony murowanym krużgankiem, otwartym filarowymi arkadami. Wewnątrz znajdowały się dawniej, stacje Męki Pańskiej. Do budynku kościelnego przylegają od południa zabudowania poklasztorne.

Kościół cmentarny pod wezwaniem Św. Barbary jest datowany na koniec XVI lub na początek XVII wieku. Orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, szalowany. W drugiej połowie XVIII w. dobudowano część zachodnią. Wnętrze nakryte stropem z zeskrzywieniami. Wystrój i wyposażenie barokowe oraz rokokowe.

o-solcu04

Swoistym rodzynkiem i dumą gminy, a szczególnie Solczan jest 140 letnia szkoła średnia, w której obecnie mieści Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych. Obok kościoła Farnego znajduje się zabytkowa plebania, w pobliżu której ulokowany jest dom z podcieniami - centrum kultury gminy Solec. W dobie konstytucyjnej Królestwa Polskiego miasto otrzymuje murowany ratusz, który nadal jest ozdobą rynku i siedzibą władz gminy.